Byredo Accord Oud i 1996 Inez & Vinoodh: recenzja perfum

butelka z zapachem
Byredo zastosowało nowatorskie podejście do designerskiego i prestiżowego fenomenu syntetycznego oudu w zachodnich perfumach. Otwarcie przyznało, że ich wrażenie składało się z innych materiałów, zamiast próbować domagać się autentyczności, ponieważ odczucia lub wspomnienia przełożone na formę zapachową są w każdym razie częścią argumentu sprzedażowego marki. Niestety, większość z tych wspomnień albo nie trafiła w sedno, jak Mister Marvelous z 2011 roku, albo tak dokładnie przypominają zapach produktu komercyjnego, że nie ma sensu wydawać dużo pieniędzy na perfumy wzorowane na tym produkcie, ale dom odnosi tu i tam kilka zwycięstw.

Jak można się domyślać, Accord Oud wyprodukowany w 2010 r. nie jest jednym z tych zwycięstw, ale też nie jest całkowicie straszny. Problem polega na tym, że są takie perfumy jak Dior Leather Oud, One Man Show Oud Edition i Louis Vuitton Ombre Nomade lub nawet Jovan Intense Oud, które robią to lepiej. Oud Immortelle wyszedł z Byredo w tym samym roku, aby zrobić coś innego (i lepszego). Otwarcie kompozycji jest nieco oudowe z szafranem i rumem, tworzące sfermentowany rodzaj słodyczy zaakcentowanej jeżynami i bergamotką, aby wprowadzić nas w odpowiednie pole do gry. Ale wciąż jest raczej oswojony i stonowany, nawet w porównaniu z podobnymi kreacjami z linii Aramis Calligraphy lub Le Labo. Przynajmniej nie ma czystego zadrapania w akordzie oudowym Toma Forda, ale zamiast niego jest kwaśna, old schoolowa nuta skóry izobutylowej chinolinowej otoczona szałwią i paczulą, aby ją dopełnić. Bardziej klasyczny zapach skóry niż cokolwiek poza tym punktem, Accord Oud przenosi się w ostatnie etapy piżma, Iso E Super i innego wczesnego uwięzionego drewna syntetycznego, które wysycha w zakończeniu. Na koniec mamy słodką, alkoholową skórę i paczulę, które z daleka można pomylić z oudem, ale gdy wąchasz z bliska, pokaz się kończy. Czas noszenia perfum jest długi, ale emisja nie jest intensywna. Accord Oud to rzadki zachodni oud, którego możesz używać również w biurze, co powinno mówić wiele o jego formule.

Będąc takim aromatem, jak został wydany w 2010 roku, nie było przesytu zachodnich opcji, ze świeżym wspomnieniem Yves Saint Laurent M7, a także Montale Black Aoud będącym wtedy czymś dzielącym niszowych fanów nie podążających w kierunku, w którym obrał Tom Ford, ani nie wiedzących o prestiżowych liniach Diora. Trudno naprawdę dalej usprawiedliwiać swoje upodobanie do czegoś, w czym się zakochałeś, długo po tym, jak pojawiły się lepsze opcje, ponieważ tak właśnie działa nostalgia, więc nie dam frajdy fanom Accord Oud, a oni i tak technicznie przewyższają mnie liczebnie. Jednak moja opinia na temat tych perfum odbiega od powszechnego konsensusu wśród hobbystów i krytyków, co do czerpania z nich przyjemności. Nie mogę znaleźć magii w tym, co w zasadzie jest starym skórzanym zapachem drogeryjnym, doposażonym w oudowe właściwości orientalne i wpakowanym w szykowną butelkę Byredo za niszową cenę, ponieważ doszedłem do tego późno i po prostu wiem, że jest tam lepiej. Przetestuj i przekonaj się sam, jak zawsze, ale neutralna ocena to najlepsze, na co mogę sobie pozwolić, nawet jeśli technicznie nie znajduję nic nieprzyjemnego w doświadczeniu noszenia Accord Oud.

Czy to zapach 1996 roku? Nie wiem. Wąchałem Davidoff Cool Water (1988), Calvin Klein Eternity for Men (1989), Nautica (1992), Tommy Tommy Hilfiger, Joop! Homme i Curve for Men wszędzie gdzie się znalazłem, przed tym, jak Armani Acqua di Gio Pour Homme rozwaliła bramy. To zapach pełen paczuli, wanilii, bursztynowych kadzidełek i olejków. Jestem pewien, że niektórzy ludzie w 1996 pachnieli w ten sposób. Byredo 1996 Inez & Vinoodh to wyraźnie wizja przeszłości niedoskonałej. Zgaduję, że rodzaj estetyki, do której strzela, to bardziej współczesne tłumy Lolapaloosa i Coachella, które wyobrażają sobie, że są unironicznymi smakoszami, ale w końcu są ironicznymi hipsterami najgorszego kalibru, manbunami, skórzanymi kiltami i wszystkim innym.

Esencja Byredo zaczyna się raczej słodko, jagodami jałowca i pomarańczą z dodatkiem pieprzu syczuańskiego. Ta wczesna faza jest myląca, ponieważ myślałem, że rozwinie się coś w rodzaju ładnego orientalnego akordu, ale potem tłusta nuta syntetycznego zamszu po prostu depcze po tych perspektywach i zastępuje moje nadzieje i marzenia tanim sklepowym akordem. Gęsta paczula jest polana mdłą wanilią i wzmocniona ambroksanem do irytujących poziomów mocy. Nazwanie tego zapachu mdłym to ogromne niedopowiedzenie, jeśli kiedykolwiek istniało. Podobno irys i fiołek robią show, ale nie wykrywam żadnego z nich. Zamiast tego otrzymuję hipisowską broń aromachemiczną, która staje się natychmiastowym szorowaniem. Projekcja jest piekielna, a trwałość jest wieczna, więc lepiej wezwij młodego księdza i starego księdza, aby wypędzili tego szatana z twojej skóry po całym dniu noszenia. Nie będę polecał kontekstu do użycia, ponieważ nie mogę tego znieść.

Inez & Vinoodh jest bezpośrednim rezultatem tego, co się dzieje, gdy ekskluzywna i społecznie oderwana marka, taka jak Byredo, próbuje wskoczyć w postmodernistyczną modę hipsterów i podać coś na cześć grupy demograficznej, która prawdopodobnie zdemonizowałaby ich, zanim dałaby szansę ich perfumom. Ten rodzaj samodziałowego naturalizmu i hipisowskiego romantyzmu, na który ci ludzie by się zdecydowali, lepiej można znaleźć w niszowych sieciach butików lub u rzemieślniczego perfumiarza, takiego jak Bruno Fazzolari, ponieważ w obu przypadkach dostawca naprawdę dociera do odbiorców docelowych. Tutaj dostajemy zawyżony i apodyktyczny kowalski młot, który pachnie jak idealny akompaniament do coveru Lady Gagi Grateful Dead, przypadkowa wulgarność komercji high concept spotykającej się z oddolnym stylem.

You may also like