Parfums de Marly Galloway: recenzja zapachu

zdjęcie poglądowe
Parfums de Marly to prawdopodobnie największy przykład „Nowych szat cesarza” w dziedzinie niszowej lub prestiżowej. W tym sensie, że większość osób, które wąchają produkty tego domu, komentuje kompozycje, które są atrakcyjne dla mas, niekwestionowane i syntetyczne. To nie za wiele daje, jeśli w ogóle, różniąc się od zapachów designerskich, które zwykle kosztują jedną trzecią ceny. Są też tacy, którzy dochodzą do wniosku, że wszystkie kreacje Parfums de Marly są lepszymi produktami od większości tańszych alternatyw. Podobnie jak w bajce Hansa Christiana Andersena, czuję, że wielu fanów domu po prostu nie chce stawić czoła prawdzie, że są całkowicie ograbiani w imię statusu lub prestiżu. Wet za wet większość tego typu kompozycji marki ma bardzo porównywalną, jeśli nie identyczną, designerską alternatywę, ponieważ nie chcą być głosem sprzeciwu, który mógłby zostać odrzucony za dmuchnięcie w gwizdek. Parfums de Marly Galloway z 2014 roku to pozycja unisex i jeden z dwóch zapachów wprowadzonych na rynek w tym roku. Drugim aromatem jest Darcy adresowany do kobiet. Galloway pojawia się w męsko wyglądającej butelce, co prowadzi tych, którzy nie wiedzą, że perfumy są przeznaczone dla mężczyzn, a sam zapach również wydaje się dość męski, nawet jeśli opiera się na owocowej, świeżej stronie lat 90. Sama nazwa tej kompozycji pochodzi od regionu Szkocji słynącego z hodowli koni i bydła, który nie jest ani tu, ani tam, jak większość pseudohistorycznego marketingu Parfums de Marly, który sam w sobie okazuje się jeszcze cieńszy niż to, co uwiecznia znacznie lepiej pachnący Creed.

Otwarcie formuły jest dość typowe dla stylu lat 90. i 2000., z bergamotką, mandarynką, odrobiną galoksydowego szamponu żelu pod prysznic i kardamonem. Różowy pieprz w końcu pojawia się w sercu perfum. Na początku to sugerowało mi ton żelu pod prysznic z różowym pieprzem Moltona Browna (który całkiem lubię), ze sposobem, w jaki ten pieprz bawi się komercyjnymi słodkimi cytrusami. Pamiętajmy, że recenzuję ten prestiżowy zapach za ponad 1500 złotych, mimo że wszystkie powyższe brzmią, jakby można je było znaleźć w nowoczesnych perfumach Avon lub Calvin Klein. Pojawia się trochę irysa, ale jest on stosunkowo stonowany w porównaniu z różowym pieprzem i kardamonem. Przyjemne połączenie neroli i wetywerii uaktywnia się późno w sercu, by przypomnieć mieszankę Oscara de la Renta Gentlemen czy Calvina Kleina Obsessed, szczególnie kiedy super ambroksan w bazie przejmuje dowodzenie nad akordem. Gęsty, ziemisty, półsłodki wariant wiecznie nadużywanej ambroksanowej nuty bazowej budzi się do życia już po około 30 minutach i łączy dłonie z norlimbanolem, aby przynieść charakterystyczne, drapiące ciepło ulubionego aromatu z centrum handlowego. Wspomagany odrobiną białego piżma, przypomina atmosferę otwierającą lata 90. w sposób zataczający koło. Czas noszenia i zużycie to jedyne zalety w porównaniu z konkurencją Galloway, z ponad 12 godzinami użytkowania i tonami niemal irytującej projekcji, jeśli są stosowane w znacznych ilościach. Zapach znajduje się gdzieś pomiędzy letnią soczystością a jesienno-zimowym ciepłem i pomimo uniseksowego charakteru, bardziej przypomina to, co facet mógłby znieść w klubie, głównie dzięki pomarańczy w otwarciu i ambroksanowi z pasmami piżm w bazie. Dla facetów zbyt bogatych i ważnych, by pokazywać się w Paco Rabanne 1 Million, może to być bilet na piątkowy wieczór. Dla wszystkich innych Galloway jest przyjemny, choć odrobinę mdły, jak większość kreacji Parfums de Marly.

Tu znowu problem polega na tym, że mamy do czynienia z bardzo nowoczesnym, bardzo konwencjonalnym (czytaj: zwyczajnym), oczywiście syntetycznym, szorstkim aromatem rodem z domu towarowego w ciężkiej butelce z fantazyjnym korkiem z ceną oznaczoną potrójnie, czego można się spodziewać. To może sprawić, że zakwestionujesz swój wybór, gdy zdasz sobie sprawę, że ludzie faktycznie to kupują bez uprzedniego przetestowania. Wielu twierdzi, że pachnie jak Creed Green Irish Tweed, co w najlepszym razie uważam za śmieszne. Niezależnie od zależności tego zapachu od dihydromyrcenolu, mistrzowskie połączenie i kwiatowe piękno sprawiają, że zapominasz, że zawiera on w ogóle jakiekolwiek syntetyki, co przyprawia mnie o mdłości. To prowadzi mnie do punktu: syntetyki w luksusowych markach niszowych lub haute parfumerie są dopuszczalne, jeśli są stosowane z takim samym stopniem ostrożności, jakiego można by się spodziewać po tak kosztownej, znamienitej firmie perfumeryjnej, która obchodzi się ze składnikami pochodzenia naturalnego. W przypadku Galloway wymieniłem prawie pół tuzina zapachów, które mogłyby zastąpić go bez mrugnięcia okiem, dodając do tej listy również Lalique White, który ukazał się w 2008 roku, całe 6 lat przed Galloway. Lalique kosztuje ułamek ceny i został skomponowany przez obecnego perfumiarza domu Hermes Christine Nagel. Wybór Parfums de Marly w tym momencie zamiast Lalique zapewni Ci tylko nieco wyższą wydajność i prawo do przechwalania się posiadaniem niszowej marki. Jest to samobójcze, gdy możesz po prostu nosić Clive Christian lub Roja Dove, jeśli naprawdę chcesz wyłuskać ciastko z kremem, żeby pachnieć jak milion dolarów. Daję tej kompozycji neutralną ocenę za bycie przyjemnym, słodko-pikantnym, zadowalającym tłumy aromatem. Nie mogę też pójść wyżej ze względu na to, co dostaję w porównaniu z tym, za co płacę, biorąc pod uwagę alternatywy.

You may also like